Street to Emhril

วันก่อนเป็นอะไรที่ประสาทจะกินมากๆ...

เริ่มมาจากตื่นขึ้นมา แล้วก็สูญเสียสิ่งที่ฝันถึง...

จำได้ว่าในฝันๆว่าวาดภาพๆหนึ่ง แต่พอตื่นขึ้นมาก็จำไม่ได้ว่านั่นเป็นรูปอะไร...

...เศร้า...

หลังจากนั้นจะทำอะไรก็ผิดไปหมด...

เบื่อและเซ็งตัวเอง...

เหมือนกับว่าไม่มีใครใส่ใจเลย...ตัวเองไม่มีค่า...

เลยนั่งงุดอยู่อย่างนั้น...

(ดันเป็นตอนที่อยู่บ้านคนเดียวซะด้วย)

ถ้าเพื่อนๆที่มาคุยด้วยคงจำได้ว่า ตอนนั้นนั่งเล่นแต่เกมส์สลาฟกับคอม...

นั่งเล่นมันอยู่อย่างนั้นแหล่ะ...เพราะรู้สึกเหมือนว่าตัวเองไม่มีใครคอยอยู่ด้วย...

หลังจากนั้น ผ่านพ้นเที่ยงคืนก็หายไป...

เริ่มรำลึกขึ้นได้ว่าตัวเองเป็นใคร...

เหมือนตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย...

*****

คงจะเคยอ่านนิยายที่ตัวเอกโดนพลังความมืดกดดันกันใช่มั้ย...

ว่าตัวเองนั้นไร้ค่า ไม่มีประโยชน์ ไม่มีใครจะใส่ใจ...

แล้วก็จะพบใครซักคนมาช่วยดึงตัวเองออกไปจากโลกที่มืดมิด...

*****

แต่จริงๆแล้ว โลกที่เราสร้างขึ้นและเดินเข้าไปเอง...

ไม่มีใครที่จะช่วยดึงออกมาให้ได้...

เรามองและหวังให้ผู้อื่นเข้าใจในความทุกข์ของเราเพียงแค่เขามองมา...

เมื่อเราทุกข์ก็มัวแต่คิดว่า ทำไมไม่มีใครรู้ว่าเราเป็นทุกข์...

แล้วทำไมใครๆถึงยังยิ้มได้ทั้งๆที่เราเจ็บปวด...

มันน่าแค้น...

เป็นเพียงความเหงาเล็กๆที่เริ่มขยายตัว...

และความรู้สึกนั้นก็สานตัวจนปิดไม่ให้เรามองเห็นทุกอย่าง...

ไม่รับรู้ถึงคนที่อยู่เคียงข้างจริงๆ...

จมอยู่แต่สิ่งหลอกลวงที่ทำร้ายตัวเองลงเรื่อยๆ...

โยนความผิดทุกอย่างที่ทำให้เจ็บปวดแก่ผู้ที่เรารัก...

จนเมื่อเราระเบิดออกมา ก็ได้ทำร้ายพวกเขาเข้าไปแล้ว...

****

วิธีแก้นั้นจะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก...

แต่เราจะต้องทำด้วยตัวเอง...

เพราะในเวลานั้น ไม่ว่าจะมีใครอยู่ด้วยรึพยายามช่วย...

มันก็ยากแก่การรับรู้...

เพราะว่าเราปักใจเสียแล้วว่า เรามันไม่มีค่า ไม่มีใครใส่ใจเราจริง...

หรือหากแต่เรื่องเพียงเล็กน้อย ถ้าถูกปฏิเสธก็ทำให้ใจเราขุ่นเคืองได้...

*****

ยามใดที่เหงา...ยามใดที่เศร้า...

ให้พยายามลืมตาตื่นขึ้นมา...

อย่ามัวแต่ใส่ใจความทุกข์ของตัวเอง...

ปัดความทุกข์จอมปลอมนั้นทิ้งออกไป...

สิ่งที่คิดว่าไม่มีใครสามารถช่วยได้...

ความคิดที่ว่าตัวเองอยู่อย่างโดดเดี่ยว...

หันกลับมามอง ก็จะเจอผู้คนที่พร้อมจะโอบกอด...

เพียงแต่เราอย่ามัวแต่ยืนรอ...

จงวิ่งเข้าไปหา...

ทิ้งความทุกข์ไว้เป็นเงาเล็กๆอยู่ข้างหลัง...

.

.

.

เมื่อวานเหงาจริงๆ อยากจะโวยวาย อยากจะอาละวาด เจ็บปวดไปหมด...

ก็เกือบจะระบายลงบลอคแล้ว ว่าตูเบื่อตัวเองว้อย ตูเซ็ง ตูอยากตายๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ...

ปกติก็เคยอยู่เฝ้าบ้านคนเดียวอย่างนี้เป็นประจำ แต่ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อวานอาการหนัก ขนาดน้องกลับมาบ้านแล้วยังไม่หาย- -"...

มัวแต่มองความทุกข์ของตัวเองว่าเหงานะ ทุกคนไปไหนกันหมด อยากให้ใครๆมองเห็นตัวเอง...

จนมานึกได้ว่า ก็ตูมานั่งหลบอยู่คนเดียว แล้วใครมันจะเห็นวะ =［］=...

หาเพื่อนๆนั่งคุยๆๆๆๆ แล้วก็หาย...

มัวนั่งโกหกตัวเองอยู่ได้ตั้งนาน ว่าไม่มีใครใส่ใจ...

คิดแล้วมันก็ตลก ก็เรื่องแค่เนี้ย ไม่เห็นจะมีอะไรเลย...

นั่งหัวเราะใส่ตัวเอง ไอ้บ้าเอ๊ย คิดอะไรไม่ได้ความเลยว่ะ...

อยู่คนเดียวเฉยๆแล้วรอให้ความช่วยเหลือมาหานั้น...มันไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก

จริงๆนะ...